Blog

Blog

Dit is de blogpagina, hier worden alle recente blogs, krantenartikelen en overige teksten geplaatst.

september 2017

Toppertjes op het zorgcentrum.

Sinds vorig jaar ben ik ook op een zorgcentrum te vinden. Hoezo, een groene pedagoog voor ouderen? Ik zag meteen kansen toen de activiteitenbegeleiders mijn hulp inriepen om de bewoners natuur te laten beleven. Ja, een mooie tuin, maar mét een natuurspeelplek voor de kleinkinderen! Zodat die niet mopperen dat ze alweer naar oma of opa moeten waar het zo saai is, maar ernaar uitkijken om bij hen te gaan spelen!

Maar zover was het nog niet! Met een groepje ouderen en medewerkers zijn we gestart met een paar kleine projectjes. Zoals zintuigbakken op rolstoelhoogte op het terras.  Om te ruiken, te voelen, te proeven, en herinneringen op te halen. De geur van de eau-de cologne-munt bij voorbeeld, die een mevrouw deed denken aan de kamer van haar moeder. Ze heeft een takje meegenomen om in haar kussen te stoppen…

In de tuin -helaas alleen zichtbaar, maar niet bereikbaar voor mensen met rollators- hadden we een korenveld en vrolijk gekleurde bloemen, onder toeziend oog van een vogelverschrikker.

 

Dit jaar heb ik een pluktuintje bedacht. Bewoners worden zo gestimuleerd om aan de wandel te gaan om bloemen te bewonderen en te plukken. Ook heeft een inwonend student met gouden timmermanshanden minituintjes gemaakt voor individuele bewoners.

Vrijwilligsters Karolien en Joke komen regelmatig en betrekken bewoners op een spontane manier bij het tuingebeuren. Karolien schrijft hierover:

“De planten en bloemen stonden er prachtig bij. Ik heb twee komkommers geschild en gesneden en aangereikt aan mensen op het terras, was weer leuk. Twee bosjes bloemen op tafel gezet en sla geoogst”.

“Drie gesprekken bij de pluktuin. Mensen die er dagelijks langs wandelen genieten ervan. Zo ook de heer B. Hij zei dat hij het prachtig vindt en ook zo onder de indruk dat het in korte tijd zo’n mooie bloemenpracht is geworden.  Ik heb nog een meneer goudsbloemen getoond en meegegeven. Hij zei dat hij die kende van zijn jeugd in Groningen”.

Een beetje afgezaagd maar toch: het zijn de kleine dingen die het doen…

 

augustus 2017

Tokhok.

Sinds 2014 heeft onze wijk een zorgboerderij, Tokhok*. Als ik er op een zonnige zaterdag langs fiets, zie ik een bordje: groente te koop. Een leuke aanleiding om eens binnen te stappen.

De ingang is in een grote kas met tomaten, paprikaplanten en courgettes. Iets verderop hokken met cavia’s, schapen en konijnen. ‘t Ziet er prettig en wat rommelig uit. Ik word begroet door een vriendelijke, middelgrote hond, verder is er niemand te zien. Op een binnenplaats tref ik een hoekbank met 2 meiden van zo’n jaar of 14, een jochie van ongeveer 8 en twee vrouwen met kortgeknipt blond haar: een vrijwilligster en beroepskracht Esther van Kemp, naar blijkt eigenaar, bedrijfsleider en… duizendpoot.

Ik schuif aan op de bank en word gewoon opgenomen in de kring. “Esther, we kunnen de wifi niet vinden”, roepen de meiden. Als dat opgelost is verdwijnen ze naar binnen. Ik klets wat met het jongetje en vraag wat hij gaat doen. Met de cavia’s en de konijnen, heeft hij bedacht. “Alleen of samen”? vraagt de vrijwilligster? Samen, knikt hij, “met jou”. De meiden, even later: “De hooibalen zijn verdwenen, waar kunnen we dan chillen”?

Ondertussen komen een moeder met haar zoontje, -een mager jochie van zo’n jaar of 10-, binnen. De moeder heeft wat vervelende dingen meegemaakt die ze met de begeleidsters deelt, die daar met aandacht naar luisteren. Haar zoontje Jeroen is op de bank gaan zitten en kijkt chagrijnig voor zich uit. “Wat doet zij hier?”, vraagt hij, gebarend naar mij. Ik leg uit wat ik kom doen, maar hij luistert al niet meer. ”Ik moet een spreekbeurt houden”, zegt hij dan tegen Esther. “Ik doe het over kippen. Maar ik heb geen kuikentje. Ik kan hier vast wel eentje lenen he, dan neem ik m vanmiddag meteen mee”. “Dat zien we straks wel”, zegt Esther. “Wat ga je vandaag doen?” “Niks”, zegt Jeroen knorrig. Ze stelt voor verder te knutselen aan zijn masker. “Nu!”, zegt hij. “Nee, ik ben eerst met deze mevrouw bezig”, zegt Esther rustig.

We lopen naar de moestuin waar Esther een krop andijvie voor me afsnijdt en een bos regenboogsnijbiet. Twee euro, onbespoten, verser kan het niet! ”Wel even in zout water leggen tegen de slakken”, waarschuwt ze. Jeroen loopt achter ons aan. “Wil jij de kippenhokken openzetten?”, vraagt Esther. Dat wil hij wel. Even later komt hij terug. “Gelukt?” “Ja. Mag ik een komkommer?”.  Dat mag, en Jeroen verdwijnt in de kas om even later knabbelend op een kleine komkommer weer naar buiten te komen.

Esther: “Ik ben begonnen met een opleiding als dierenverzorgster, daarna heb ik jarenlang op verschillende zorgboerderijen gewerkt, en ondertussen een opleiding sociaalpedagogisch werk gedaan. Ik ben tot nu toe de enige beroepskracht, verder werken er een aantal vrijwilligers uit de wijk”.

Door de week komen hier mensen voor dagbesteding. Met verschillende achtergrond: In een rolstoel, met autisme of psychiatrische problematiek, kinderen/jongeren die het op school niet redden. Allemaal vinden ze hier een plek en bezigheden die bij hen passen.

“Hoe is het contact met de wijkbewoners?”, vraag ik. Uit ervaring weet ik dat integratie tussen ’oude’ en nieuwe bewoners moeizaam verloopt. “Hier gaat het vanzelf”, zegt Esther. “Oma’s en opa’s lopen met hun kleinkinderen naar binnen om naar de dieren te kijken. En we organiseren in de lente lammetjesdag en met kerst lichtjesdag. Daar komen veel mensen op af”.

 

Wat mij aantrekt aan Tokhok: de vanzelfsprekendheid: iedereen, deelnemer, bezoeker, vrijwilliger, mag er zijn en kan doen wat bij hem of haar past: planten of dieren verzorgen, fruit oogsten, kletsen met een bakkie koffie. En ondanks dat er enorm veel werk te doen is, straalt de plek rust uit.

Ook is het er lekker no-nonsense en niet uitgesproken hulpverleningsachtig. Een term als “Aan je problemen werken” klinkt hier niet. Desondanks zie ik dat de deelnemers deskundig en met respect voor hun beperkingen en mogelijkheden worden begeleid.

Zoals het jongetje Jeroen, dat hier al twee jaar 2 dagen per week komt en beslist niet de gemakkelijkste is. Hij leert van het buitenleven: zijn spreekbeurt houdt hij over kippen, komkommers eet hij zo van het land. En, essentieel, óók zijn moeder wordt gezien en gekend.

En de twee meiden, over wie ik later hoor, dat ze die middag na het chillen mee hebben geholpen in de kassen en op eigen initiatief pizza’s hebben gemaakt voor iedereen! Met alles wat erbij kwam kijken, zoals een lijst met benodigdheden maken en boodschappen doen. Iets om trots op te zijn!

 

Wat een goede plek om te leren in en van de natuur. Om te groeien: je mogelijkheden te ontdekken, zelfvertrouwen te krijgen, erbij te horen!

 

*www.zorgboerderijtokhok.nl

0644254212

 

 

 

Stichting Groene Pedagogiek organiseerde op 7 juni  een succesvolle themamiddag Kind en Dier in Velp. Lees het verslag op de site:

www.stichtinggroenepedagogiek.nl

Bloeiend Landje in Braamt, 4 mei 2017

De moestuin van basisschool de Boomgaard in Braamt lag er verwaarloosd bij sinds de 80-jarige vrijwilligster stopte met tuinieren met de schoolkinderen.  Een tijdelijke oplossing? Wilde bloemen zaaien!

De 13jarige Dion, – natuurkind maar ook computerkind-, had er wel zin in. Zo gingen we samen naar school om met de leerlingen van groep 5/6 te gaan zaaien. Eerst vertelden we in de klas -met uitzicht op de tuin- over bloemen, bijen &vlinders. Dion tekende een mooie kringloop ter verduidelijking. De kinderen waren geboeid en stelden veel vragen. Daarna gingen we met zijn allen de tuin in die de kinderen al onkruidvrij hadden gemaakt.

Allemaal gingen ze enthousiast aan de slag met een bakje zaad. En nu maar afwachten: we hopen voor de zomervakantie op een veld met kleurrijke bloemen en natuurlijk vlinders en bijen!

Wilt u ook een Bloeiend Landje realiseren? Ik help u graag! Stuur een mailtje naar:

info@natuurRijk-opgroeien.nl

1 april 2017 Groene speelplekken in de lift!

Drie jaar geleden voorspelde ik op TV Gelderland dat er meer groene speelplekken gaan komen. Zie filmpje Buitengewoon op deze site, knop Ilse Vonder.
Sinds die tijd gaat het steeds beter in Nederland. Op 31 maart j.l. haalde het groene schoolplein zelfs het NOS-Journaal!
http://nos.nl/l/2165920Lekker vies worden op het groene schoolplein